Θέλω να σας πω μια ιστορία. Την κουβαλάω μέσα μου, χρόνια. Κάποιοι από εσάς τη ζήσατε μαζί μου, άλλοι θα την ακούσετε τώρα για πρώτη φορά. Είναι μεγάλη, οπότε θα τη μοιράσω σε κομμάτια. Και θα ξεκινήσω από το τέλος, ή μάλλον από εκεί που για μένα κάτι έκλεισε και κάτι άλλο άνοιξε.
Κεφάλαιο 1«...και το όνομα αυτού, Φώτης»
Θα πάμε στην Άνδρο, τον Μάιο του 2023. Σε ένα μικρό εκκλησάκι, τον Άγιο Κυπριανό, με το Αιγαίο απλωμένο μπροστά του όσο πιάνει το μάτι. Εκείνη τη μέρα παντρευτήκαμε με την Κωνσταντίνα, και αμέσως μετά θα βαφτίζαμε τον γιο μας.
Ο γάμος έγινε με λιακάδα, απ’ αυτές που σε κάνουν να πιστεύεις ότι όλα θα πάνε καλά.
Μόλις τελείωσε το μυστήριο όμως, ο καιρός γύρισε. Σηκώθηκε εκείνος ο αέρας της Άνδρου που τον ξέρει όποιος έχει πάει στο νησί, η θερμοκρασία έπεσε, και ο κόσμος στο προαύλιο άρχισε να μαζεύεται, να φέρνει κάτι ζεστό από τα αυτοκίνητα και να τυλίγεται με ζακέτες. Δεν ξέρω αν ήταν σημάδι. Ξέρω μόνο ότι η ώρα της βάφτισης είχε από την αρχή άλλο βάρος.
Η κολυμπήθρα ήταν έξω, στο προαύλιο. Γύρω της οι συγγενείς, και λίγο πιο πέρα, σε μια γωνιά, μια παρέα που στεκόταν μαζεμένη. Ο Γιάννης, η Βίκυ, η Ελευθερία, ο Μιχάλης, ο Σπύρος, ο Νίκος, η Αλεξάνδρα και ο Πέτρος. Δεν ήταν όλοι. Υπήρχαν κι άλλοι από την παρέα μας που ήθελαν πολύ να έρθουν, αλλά η απόσταση, οι δουλειές και η ζωή δεν τους το επέτρεψαν. Ξέρω όμως ότι εκείνη τη μέρα η σκέψη τους ήταν στην Άνδρο. Αν κάποιος τους ρωτούσε από πού με ξέρουν, η απάντηση θα του φαινόταν περίεργη: «Από ένα site». Κάποτε, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν για μένα απλώς ένα nickname σε μια οθόνη. Με τα χρόνια έγιναν φίλοι. Και κάπου στην πορεία, χωρίς να το καταλάβουμε, γίναμε κάτι σαν οικογένεια. Γι’ αυτό εκείνη τη μέρα ήταν εκεί, στο νησί, στο κρύο, όπως ήταν πάντα στα δύσκολα και στα ωραία.
Ανάμεσά τους έτρεχαν και τα παιδιά τους: ο Γιώργος, η Βασιλική, ο Ανδριανός, ο Τρύφωνας, η Φρειδερίκη. Μεταξύ μας τα λέμε «Sakopetrakia». Είναι τα παιδιά των ζευγαριών που γνωρίστηκαν μέσα από το site, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν. Τα κοίταζα και χαμογελούσα. Ήταν εκεί γιατί πάνω από είκοσι χρόνια πριν είχα γράψει κάποιες γραμμές κώδικα για ένα site. Τίποτα σπουδαίο, έτσι νόμιζα τότε.
Η Κωνσταντίνα ήταν δίπλα μου. Χαμογελούσε, αλλά τα μάτια της είχαν ήδη αρχίσει να γυαλίζουν. Δεν χρειαζόταν να πούμε τίποτα. Όλοι μα όλοι ξέραμε ποιο όνομα θα ακουγόταν σε λίγα λεπτά.
Ο παπάς σήκωσε τον μικρό. Για λίγα δευτερόλεπτα έπεσε μια ησυχία. Μου φάνηκε ότι σταμάτησε για λίγο ακόμα και ο αέρας. Μπορεί να το φαντάστηκα. Έτσι το θυμάμαι πάντως.
«...και το όνομα αυτού...» είπε ο παπάς.
«Φώτης!» φώναξε η Ράνια, η νονά.
Ήθελε όσο τίποτα να είναι εκείνη που θα πει δυνατά αυτό το όνομα. Οι λόγοι ήταν δικοί της, και του Φώτη. Και κάποιες ιστορίες είναι πιο όμορφες όταν κλείνουν έτσι.
Φώτης. Ο δίδυμος αδερφός της Κωνσταντίνας. Το παιδί που έφερε στην παρέα μας περισσότερο φως από οποιονδήποτε, και που χάσαμε τόσο άδικα δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα.
Το βλέμμα μου δεν έμεινε στην κολυμπήθρα. Έψαξε κατευθείαν την παρέα σε εκείνη τη γωνιά. Τα μάτια μου είχαν θολώσει. Σίγουρα και τα δικά τους. Τους έκανα ένα μικρό νεύμα με το κεφάλι, και ήξερα ότι το κατάλαβαν: «Τα καταφέραμε. Ο Φώτης είναι πάλι εδώ».
Δεν ήταν δάκρυα χαράς, όχι μόνο. Ήταν σαν να ακουμπούσαμε επιτέλους κάτω ένα βάρος που κουβαλούσαμε δεκαπέντε χρόνια.
Κάποιοι από εσάς μπορεί να θυμάστε το sakopetra.com. Ήταν από τα μεγαλύτερα portals της εποχής του, και ίσως έχετε γελάσει με καμιά αστεία φωτογραφία του που σας ήρθε με email. Λίγοι όμως ξέρετε ότι το ξεκινήσαμε εγώ και ο Πέτρος, και ότι του έδωσαν ζωή χιλιάδες μέλη που το έκαναν δικό τους, πάνω απ’ όλους όμως αυτή η παρέα.
Και ακόμα λιγότεροι ξέρετε πόσο επηρέασε τις ζωές όλων μας.
Για να καταλάβετε γιατί μια ολόκληρη παρέα στην Άνδρο συγκινήθηκε ακούγοντας ένα όνομα, πρέπει να γυρίσουμε πίσω. Στον Αύγουστο του 2000, σε μια άδεια Αθήνα, σε ένα γραφείο διαφημιστικής εταιρείας, της Tempo OMD, στη Σωρού στο Μαρούσι, τότε που το ίντερνετ έκανε ακόμα εκείνον τον θόρυβο όταν συνδεόσουν...
(Συνεχίζεται)